بدان ساعد که از بس رونق و آب

که گردی بستد از نارنج نوروز

به فندق های سیمینش ده انگشت

که قاقم را ز رشک خویشتن کشت

چو سیمین تخته شد بر تخت سیماب

بدان نازک میان شوشه اندام

ولیکن شوشه ای از نقره خام