بدان نازک میان شوشه اندام

که قاقم را ز رشک خویشتن کشت

بدان ساعد که از بس رونق و آب

چو سیمین تخته شد بر تخت سیماب

ولیکن شوشه ای از نقره خام

به سیمین ساق او گفتن نیارم

که گر گویم به شب خفتن نیارم