چو ماری کاید از نخجیر بیرون

بدان تا مستیش را آزماید

که مه را ز ابر فرقی می نماید؟

ز طرف پرده آمد پیر بیرون

گران جانی که گفتی جان نبودش

به دندانی که یک دندان نبودش

شه از مستی در آن ساعت چنان بود