گران جانی که گفتی جان نبودش

که مه را ز ابر فرقی می نماید؟

ز طرف پرده آمد پیر بیرون

چو ماری کاید از نخجیر بیرون

به دندانی که یک دندان نبودش

شه از مستی در آن ساعت چنان بود

که در چشم آسمانش ریسمان بود