غم کار جهان خوردن چه کارست

نبودی روز و شب بی باده و رود

جهان را خورد و باقی کرد بدرود

جهان خوردن گزین کاین خوشگوارست

به خوش طبعی جهان می داد و می خورد

قضای عیش چندین ساله می کرد

پس از یک چند چون بیدار دل گشت