به خوش طبعی جهان می داد و می خورد

جهان را خورد و باقی کرد بدرود

جهان خوردن گزین کاین خوشگوارست

غم کار جهان خوردن چه کارست

قضای عیش چندین ساله می کرد

پس از یک چند چون بیدار دل گشت

از آن گستاخ روئیها خجل گشت