از آن گستاخ روئیها خجل گشت

به خوش طبعی جهان می داد و می خورد

قضای عیش چندین ساله می کرد

پس از یک چند چون بیدار دل گشت

چو مویش دیده بان بر عارض افکند

جوانی را ز دیده موی بر کند

ز هستی تا عدم موئی امید است