چو مویش دیده بان بر عارض افکند

قضای عیش چندین ساله می کرد

پس از یک چند چون بیدار دل گشت

از آن گستاخ روئیها خجل گشت

جوانی را ز دیده موی بر کند

ز هستی تا عدم موئی امید است

مگر کان موی خود موی سپید است