کتابخانهٔ دیجیتال شعر فارسی · دسترسی عمومی
س
ساغرفهرست شاعران و آثار فارسی

مصرع دوم · شماره 252

مگر کان موی خود موی سپید است

چهرهٔ نظامیشاعر
قالبسایر

در متن شعر

سطرهای پیرامون

برای دیدن جایگاه این سطر در شعر، چند سطر پیش و پس از آن را مرور کنید.

  1. 249

    چو مویش دیده بان بر عارض افکند

    #
  2. 250

    جوانی را ز دیده موی بر کند

    #
  3. 251

    ز هستی تا عدم موئی امید است

    #
  4. 252

    مگر کان موی خود موی سپید است

    انتخاب‌شده
  5. 253

    چو در موی سیاه آمد سپیدی

    #
  6. 254

    پدید آمد نشان ناامیدی

    #
  7. 255

    بنفشه زلف را چندان دهد تاب

    #

دربارهٔ این سطر

سطر شماره 252 از «بخش ۹۰ - زفاف خسرو و شیرین» است.