دلم بگرفت از این وارونه فرزند

سرای شاه ازو پر دود می بود

بدو پیوسته ناخشنود می بود

بزرگ امید را گفت ای خردمند

از این نافرخ اختر می هراسم

فساد طالعش را می شناسم

ز بد فعلی که دارد در سر خویش