سرای شاه ازو پر دود می بود

که شیرین کاشگی بودی مرا جفت

ز مهرش باز گویم یا ز کینش

ز دانش یا ز دولت یا ز دینش

بدو پیوسته ناخشنود می بود

بزرگ امید را گفت ای خردمند

دلم بگرفت از این وارونه فرزند