ز مهرش باز گویم یا ز کینش

در آن طفلی که بودش قرب نه سال

چو شیرین را عروسی بود می گفت

که شیرین کاشگی بودی مرا جفت

ز دانش یا ز دولت یا ز دینش

سرای شاه ازو پر دود می بود

بدو پیوسته ناخشنود می بود