ز دانش یا ز دولت یا ز دینش

چو شیرین را عروسی بود می گفت

که شیرین کاشگی بودی مرا جفت

ز مهرش باز گویم یا ز کینش

سرای شاه ازو پر دود می بود

بدو پیوسته ناخشنود می بود

بزرگ امید را گفت ای خردمند