بدان نگذاشت آخر بند کردش

چو شیر مست شد شیرویه بر تخت

به نوشانوش می در کاس می داشت

ز دورا دور شه را پاس می داشت

به کنجی از جهان خرسند کردش

در آن تلخی چنان برداشت با او

که جز شیرین کسی نگذاشت با و