ز درد گوشمالش ناگزیر است

ز تو یا مال ماند یا تو مانی

پس آن به کو نماند تا تو مانی

چو بربط هر که او شادی پذیر است

بزن چون آفتاب آتش درین دیر

که بی عیسی نیابی در خران خیر

چه مارست اینکه چون ضحاک خونخوار