بزن چون آفتاب آتش درین دیر

پس آن به کو نماند تا تو مانی

چو بربط هر که او شادی پذیر است

ز درد گوشمالش ناگزیر است

که بی عیسی نیابی در خران خیر

چه مارست اینکه چون ضحاک خونخوار

هم از پشت تو انگیزد ترا مار