زهی ترکی که میر هفت خیل است

قلم راند بر افریدون و جمشید

زهی گردن کشی کز بیم تاجش

کشد هر گردنی طوق خراجش

ز ماهی تا به ماه او را طفیل است

زهی بدری که او در خاک خفته است

زمین تا آسمان نورش گرفته است