سماعم ساقیان را کرده مدهوش

گهی چو گل نشاط خنده دادم

چنان گفتم که شاه احسنت می گفت

خرد بیدار می شد جهل می خفت

مغنی را شه دستان فراموش

در آمد راوی و بر خواند چون در

ثنائی کان بساز از گنج شد پر