مغنی را شه دستان فراموش

چنان گفتم که شاه احسنت می گفت

خرد بیدار می شد جهل می خفت

سماعم ساقیان را کرده مدهوش

در آمد راوی و بر خواند چون در

ثنائی کان بساز از گنج شد پر

حدیثم را چو خسرو گوش می کرد