که را در دل که شه در کوچگاهست

خروش طبل وی گفتی دو میل است

که می دانست کان طبل رحیل است

نفیر کوس گفتی تا دو ماهست

بران اورنگش آرام اندکی بود

چو برقش زادن و مردن یکی بود

بری ناخورده از باغ جوانی