در گفتن قصه ای چنین چست

یک لاله آخرین صبوحم

گفت ای سخن تو همسر من

یعنی لقبش برادر من

اندیشه نظم را مکن سست

هرجا که بدست عشق خوانیست

این قصه بر او نمک فشانیست