وانکو به کژی من کشد دست

بی غیرتی است بی زبانی

آن کس که ز شهر آشنائیست

داند که متاع ما کجائیست

خصمش نه منم که جز منی هست

خاموش دلا ز هرزه گوئی

می خور جگری به تازه روئی