می خور جگری به تازه روئی

وانکو به کژی من کشد دست

خصمش نه منم که جز منی هست

خاموش دلا ز هرزه گوئی

چون گل به رحیل کوس می زن

بر دست کشنده بوس می زن

نان خورد ز خون خویش می دار