دل نه به نصیب خاصه خویش

می که ده که به می زغم توان رست

آن می که صفای سیم دارد

در دل اثری عظیم دارد

خائیدن رزق کس میندیش

بر گردد بخت از آن سبک رای

کافزون ز گلیم خود کشد پای