از بس که چو سگ زبان کشیدند

می داد بر این سخن گوائی

از بس که سخن به طعنه گفتند

از شیفته ماه نو نهفتند

ز آهو بره سبزه را بریدند

لیلی چون بریده شد ز مجنون

می ریخت ز دیده در مکنون