ور آب دو دیده نیستی یار

آن به که ز غصه جان برآرد

گر آتش عشق تو نبودی

سیلاب غمت مرا ربودی

دل سوختی آتش غمت زار

خورشید که او جهان فروزست

از آه پرآتشم بسوزست