پروانه خویش را مرنجان

خورشید که او جهان فروزست

از آه پرآتشم بسوزست

ای شمع نهان خانه جان

جادو چشم تو بست خوابم

تا گشت چنین جگر کبابم

ای درد و غم تو راحت دل