تا گشت چنین جگر کبابم

ای شمع نهان خانه جان

پروانه خویش را مرنجان

جادو چشم تو بست خوابم

ای درد و غم تو راحت دل

هم مرهم و هم جراحت دل

قند است لب تو گر توانی