بر خرگه یار مست بگذشت

می رفت نوان چو مردم مست

می زد به سر و به روی بر دست

چون کار دلش ز دست بگذشت

بر رسم عرب نشسته آنماه

بر بسته ز در شکنج خرگاه

آن دید درین و حسرتی خورد