دل بردن زلف تو نه زور است

من به باشم رسن به گردن

زلف تو درید هر چه دل دوخت

این پرده دری ورا که آموخت

او هندو و روزگار کور است

کاری بکن ای نشان کارم

زین چه که فرو شدم برآرم