او هندو و روزگار کور است

زلف تو درید هر چه دل دوخت

این پرده دری ورا که آموخت

دل بردن زلف تو نه زور است

کاری بکن ای نشان کارم

زین چه که فرو شدم برآرم

یا دست بگیر از این فسوسم