در پرده که راه بود بسته

تا هر که فتد برآرد از چاه

با اینهمه ناز و دلستانی

خون شد جگرش ز مهربانی

می بود چو پرده بر شکسته

می رفت نهفته بر سر بام

نظاره کنان ز صبح تا شام