شیرین خندید و تلخ بگریست

از بیم رقیب و ترس بدخواه

پوشیده بنیم شب زدی آه

چون شمع به زهر خنده می زیست

گل را به سرشک می خراشید

وز چوب رفیق می تراشید

می سوخت به آتش جدائی