ناسفته دری و در همی سفت

می داد به بیتکی پیامش

لیلی که چنان ملاحتی داشت

در نظم سخن فصاحتی داشت

چون خود همه بیت بکر می گفت

بیتی که ز حسب حال مجنون

خواندی به مثل چو در مکنون