کز دوری دوست بر چه سانست

بگریست وز گریه سنگ حل کرد

زانسرو بنان بوستانی

می دید در او یکی نهانی

بر دوست چگونه مهربانست

چون باز شدند سوی خانه

شد در صدف آن در یگانه