ران بازگشاد و بر زمین جست

کاین دل شده را چنانکه دانم

کوشم که به کام دل رسانم

از پشت سمند خیزران دست

آنگاه ورا به پیش خود خواند

با خویشتنش به سفره بنشاند

می گفت فسانهای گرمش