می گفت فسانهای گرمش

ران بازگشاد و بر زمین جست

آنگاه ورا به پیش خود خواند

با خویشتنش به سفره بنشاند

چندانکه چو موم کرد نرمش

گوینده چو دیدگان جوانمرد

بی دوست نواله ای نمی خورد