چندانکه چو موم کرد نرمش

آنگاه ورا به پیش خود خواند

با خویشتنش به سفره بنشاند

می گفت فسانهای گرمش

گوینده چو دیدگان جوانمرد

بی دوست نواله ای نمی خورد

هرچه آن نه حدیث دوست بودی