گوینده چو دیدگان جوانمرد

با خویشتنش به سفره بنشاند

می گفت فسانهای گرمش

چندانکه چو موم کرد نرمش

بی دوست نواله ای نمی خورد

هرچه آن نه حدیث دوست بودی

گر خود همه مغز پوست بودی