او ماند و یکی دو آهوی خرد

از مرکب خود سبک فروجست

آهو تک خویش را بدو داد

تا گردن آهوان شد آزاد

صیاد برفت و بارگی برد

می داد ز دوستی نه زافسوس

بر چشم سیاه آهوان بوس