سر می زد بر زمین و می گفت

بر خاک چمن چو سبزه بنشست

بگریست بر آن چمن به زاری

چون دیده ابر نوبهاری

کی من ز تو طاق و با غمت جفت

مجرم تر از آن شدم درین راه

کازاد شوم ز بند و از چاه