کان خود سخنی بود فراموش

هر یاد که بود رفت بر باد

جز فرمشیم نماند بر یاد

امروز مگو چه خورده ای دوش

گر زآنچه رود در این زمانم

پرسی که چه می کنی ندانم

دانم پدری تو من غلامت