تن در دادم به غم کشیدن

زن گیر که خود به خون دلیر است

زن باشد زن اگرچه شیر است

زین غم چو نمی توان بریدن

لیکن جگرم به زیر خونست

کان یار که بی من است چونست

بی من ورق که می شمارد