بنمود به عهدم استواری

وز بی کسی تو در چنین درد

می گفت و بران دریغ می خورد

چون کرد بسی خروش و زاری

کای پاک دل حلال زاده

بردار که هستم اوفتاده

روزی که از این قرارگاهت