آن دل که رضای تو نجوید

باشد چو توئی هم آشیانم

چون با تو به هم نمی توان زیست

زینسان که منم گناه من چیست

به گر به قضای بد بموید

موئی ز تو پیش من جهانیست

خاری زره تو گلستانیست