خضرا دمنی ز خضر دامن

به گر به قضای بد بموید

موئی ز تو پیش من جهانیست

خاری زره تو گلستانیست

در ساز چو آب خضر با من

من ماه و تو آفتابی از نور

چشمی به تو می گشایم از دور