در ساز چو آب خضر با من

موئی ز تو پیش من جهانیست

خاری زره تو گلستانیست

خضرا دمنی ز خضر دامن

من ماه و تو آفتابی از نور

چشمی به تو می گشایم از دور

عذر قدمم به باز ماندن