دزبان وی از دز اوفتاده

ز آیینه غبار زنگ برده

گنجینه به جای و مار مرده

دز بانوی من ز دز گشاده

گر من شدم از چراغ تو دور

پروانه تو مباد بی نور

گر کشت مرام غم ملامت