تا کی به خودت غرور باشد

با عشوه او که برگ دارد

ای غافل از آنکه مردنی هست

واگه نه که جان سپردنی هست

مرگ تو ز برگ دور باشد

خود را مگر از ضعیف رائی

سنجیده نه ای که تا کجائی