بودند به هم به راه پیوند

گر سست بود ملالت آرد

ور سخت بود خجالت آرد

مجنون و سلام روزکی چند

آن تحفه که در میانه می رفت

چون در غزلی روانه می رفت

هر بیت که گفتی آن جهان گرد